اگر انسان هر کار خوبی انجام می دهد پاداشی کسب می کند که از نعمتهای الهی است.
بخشیدن به دیگران باعث کسب پاداش و نعمت الهی می شود که بیش از مقدار بخشیدن است.
همچنین چیزی که می بخشد قبلا از خداوند کسب کرده است.
یعنی چیزی که از خداوند کسب نمودیم می بخشیم تا نعمت بزرگتری کسب نماییم.
لذا هم ما پشیمان می شویم که چرا نعمت بیشتر از نعمتهای الهی کسب نکردیم و هم خداوند ملامت می نماید که چرا سعی نکردیم نعمت بیشتری از نعمتهایش کسب نماییم.
نعمت خداوند محدود به مال و ثروت نمی باشد.
نعمتهای الهی فراوانند.
نعمت معرفت بزرگتر از نعمت ثروت است که عارفان و خردمندان قدر آنرا بیشتر می دانند.
