ترکیه برای مصرف داخلی واردات نفت و گاز دارد و ما مصرف داخلی نفت و گاز داریم و مقداری صادر می کنیم پس حتی بدون صادرات نفت و گاز می بایست اقتصاد بهتری نسبت به ترکیه داشته باشیم.
مشکلات ما کلان و متوسط و خرد است.
مشکل کلان: همه شرکتها می بایست ارز حاصل از صادرات را به بانک مرکزی بفروشند و ارز مورد نیاز خود را بنا به شرایط منطقی از بانک مرکزی تهیه کنند. در اینصورت ارزش پول ملی و قیمت ارز، فقط در دست بانک مرکزی خواهد بود و کسی نمی تواند در تعیین ارزش پول ملی و قیمت ارز وارد شود. در حال حاضر تعیین ارزش پول ملی و قیمت ارز در دست شرکتهایی است که دسترسی به دهها میلیارد دلار دارند. (عمدتاً پتروشیمی ها و فولاد مبارکه)
مشکلات کوچکتر مربوط به رانت خواران خودرو و کارخانجات دیگر می شوند که از ارز دولتی استفاده می کنند ولی محصول خود را به قیمتی بالاتر از ارز کاملاً آزاد می فروشند.
مثلاً شرکتهای تامین قطعات خودرو، وقتی شرکت کروز خواست یک شرکت خودروسازی را بخرد، عنوان کردند که این شرکت فساد اقتصادی دارد گویی بقیه قطعه سازان این فساد اقتصادی را نداشتند. اعتراض آنها به این خاطر بود که اگر شرکت کروز شرکت خودروسازی را می خرید، همه فساد اقتصادی ناشی از فروش قطعات گران را از دیگران می گرفت و خودش استفاده می کرد.
شرکت ها تولید لبنیات و غیره، ارز دولتی آنهم بصورت قسطی می گیرند(لیست آن در سایت بانک مرکزی وجود دارد) تا محصول ارزان به ملت برسد ولی گرانتر از مغازه های کوچک لبنیات که ارز دولتی نمی گیرند محصول خود را بفروش می رسانند.
رانت خواران نیازمند وجود مدیران ضعیف در دولت و مجلس و قوه قضائیه هستند تا راحت تر بتوانند رانت خواری نمایند.
رسیدن به وضعیت مطلوب اقتصادی، ممکن هست.
می توان ایرانی قویتر با قدرت دفاعی بالاتر و انسجام ملی بالاتر ایجاد کرد اگر اراده لازم باشد که مصالح ملی را به تعارفات بین افراد ترجیح داد.
آماده هرگونه همکاری برای ایران قویتر هستم با جزئیات هر یک از مشکلات و راه حل ممکن.
