ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفت جهان، یعنی چیزی در حدود 65 میلیارد بشکه را دارا می باشد و باعث طمع بزرگ امریکا و ترامپ شده است ولی نفت آن از نوع بسیار غلیظ می باشد و با پالایشگاه های امریکا که برای نفت سبک طراحی شده اند سازگاری ندارند و لازم است میلیاردها دلار برای تغییرات آنها هزینه شود.
البته حتی اگر کیفیت نفت ونزوئلا مناسب شرکت های امریکایی نباشد، محروم کردن چین از دستیابی به نفت ونزوئلا، برای امریکا اهمیت بسیار زیادی دارد تا بتواند محاصره نفت و انرژی را بر چین تنگتر نماید.
ترامپ قرارداد یکطرفه 100 ساله برای سرقت نفت ونزوئلا را امضا کرد. وی می خواهد با اعلام این قرارداد، سرپوشی بر ناکامی و شکست بزرگ خود در جنگ رمضان علیه ایران بگذارد. زیرا کمتر از دو ماه به انتخابات دو مجلس امریکا مانده است.
طبق این قرارداد یکطرفه، قیمت گذاری و فروش نفت در دست امریکا خواهد بود. همچنین فروش نفت ونزوئلا از سیاست پترودلار تبعیت خواهد کرد و مبلغ فروش نفت، مانند کشورهای عربی خلیج فارس، به خزانه امریکا واریز می شود و فقط حدود 13 دلار در بشکه، برای هزینه های جاری کشور ونزوئلا به حکومت آن داده خواهد شد. آن هم با رضایت و تایید حکومت امریکا.
ملت ونزوئلا ممکن نیست در دراز مدت، سرقت نفت و ذلت خود را بپذیرند.
البته ممکن است بخاطر مشکلات اقتصادی ناشی از فشار اقتصادی امریکا در زمان مادورو، در حال حاضر سکوت کنند ولی قطعاً بعد از مدتی، علیه ظلم امریکا قیام خواهند نمود.
لذا سرمایه داران بزرگ امریکا، نگران سرمایه گذاری بزرگ در ونزوئلا برای سرقت نفت آن کشور می باشند.
امریکا، مدت هاست به کشورهای نفت خیز ظلم می کند و دلارهای فروش نفت ایشان را بنا به سیاست پترودلار، به خزانه امریکا واریز می کند و فقط به مقدار هزینه های جاری به ایشان پول می دهد ولی این ظلم پایدار نخواهد بود و در آینده ای نه چندان دور، باعث قیام ملت های کشورهای نفت خیز علیه سارقان امریکایی خواهد شد.
اقتصاد امریکا وابستگی بزرگی به سرقت منابع مستعمرات خود دارد که بالغ بر تریلیون ها دلار در سال می باشد و قطع این سرقت ها، باعث سقوط نظام سرمایه داری امریکا می شود.
