همه مسئولان اقتصادی در دولت های مختلف، سخن از مبارزه با گرانفروشی می کنند ولی هیچیک از آنها توجهی به مبنای درست برای گرانفروشی ندارند.
قیمت درج شده روی کالا، بیش از قیمت واقعی است و دولت، مبنای گرانی را قیمت درج شده روی کالا می داند.
قیمت مصوب دولت یا قیمت درج شده روی کالا، گران و بالاتر از قیمت منطقی می باشد. بطوریکه فروشگاههای زنجیره ای و فروشگاههای بزرگ، کالاهای خود را، گاهی کمتر از نصف قیمت درج شده روی کالا می فروشند. جالب است که چند ماه قبل، آقای عارف، معاون رئیس جمهور عنوان کردند که فروشنده ها می بایست قیمت روی کالا را رعایت کنند و تخفیف های زیاد معنی ندارد! ایشان توجه نداشتند که تخفیف زیاد، بخاطر منطقی نبودن و گران بودن قیمت درج شده روی کالا می باشد.
این مشکلات، ناشی از رانت مسئولیت ها است که مدیران و مسئولان، بر اساس روابط و احزاب انتخاب می شوند.
مسئولان و مدیران ضعیف نمی توانند قیمت تمام شده را بدرستی استخراج نمایند.
همچنین ایشان نمی دانند که می توانند با محصول مشابه خارجی مقایسه کنند و تشخیص دهند که بخاطر تفاوت کیفیت و تفاوت استفاده از یارانه انرژی و کارگر ارزان در ایران، کالای ایرانی را می بایست، چه میزان پایین تر از مشابه خارجی تعیین نمایند. در صورتی که بسیار بالاتر از مشابه خارجی تعیین قیمت می شود.
همچنین دیده می شود که برخی کالاهای ایرانی که صادر می شوند. حتی با دلار کاملاً آزاد، با قیمتی گرانتر از قیمت صادراتی آن، در داخل کشور بفروش می رسند. در صورتی که هزینه باربری به خارج و هزینه تعرفه گمرکی ندارد و می بایست در داخل کشور، ارزانتر بفروش برسد.
