خالق کامل مطلق است و هیچگونه تکاملی برای خداوند متعال متصور نیست.
آنچه هست شامل خالق و مخلوقات می شود.
مخلوقات از خالق مطلق و یگانه صادر می گردند و وابستگی وجودی به خالق دارند.
مجموعه مخلوقات، جهان هستی را تشکیل می دهند.
هر یک از مخلوقات ناقص است و می تواند به سمت تکامل حرکت کند.
خالق مانند نور سفیدی است که شامل و مصدر همه طیف های نور می باشد.
خالق مجموعه کاملی از همه صفات نیک است.
خالق در هر یک از مخلوقات، برخی صفات نیک را به مقدار ناقص و مختلف قرار داده است.
لذا مخلوقات ناقص هستند و فاقد همه صفات نیک خالق و به مقدار کامل می باشند.
انسان بد فاقد خوبی، انسان نابینا فاقد بینایی، انسان دیوانه فاقد تعقل و ناقص هستند.
خالق همه صفات خوب خود را به نوعی بین مخلوقات تقسیم کرده است.
لذا مجموع صفات خداوند در جهان هستی وجود دارند.
همچنین خالق جهان هستی وابسته به زمان نیست بلکه زمان، توالی حوادث در اجزای موقت جهان هستی می باشد.
شعور مطلق، خالق جهان هستی است و در حد اعلا می باشد و کاملتر شدن برای آن متصور نیست.
اجزای جهان هستی بطور موقت خلق می شوند یا از حالتی به حالت دیگر تبدیل می گردند. دوره ای را طی می کنند و از بین می روند. در این فاصله، هر یک از اجزاء فرصت تکامل دارند.
