شکی نیست که زمان با ارزش است.
ولی آیا ارزش زمان برای همه افراد معادل طلا است؟
خیر، زیرا در عمل هر فرد به گونه ای از زمان خود، استفاده می کند و کاری انجام می دهد و زمان خود را مصرف می کند.
عرض زندگی، بسیار مهمتر از طول زندگی است.
یکی از کارشناسان علوم اجتماعی می فرمود:
هیچکس قبول نمی کند جای خود را با «وارن بافت» 98 ساله که حدود 100 میلیارد دلار ثروت دارد عوض کند!
ولی این درست نیست. انسان عاقل، تحلیل عاقلانه می کند و تصمیم می گیرد که جای خود را عوض کند یا خیر؟
اگر فرض کنیم هدف رستگاری باشد و شخص ۴۰ ساله ای بگوید :
حاضرم جای خود را با «وارن بافت» عوض کنم.
زیرا من در طول زندگی خود، حداکثر بتوانم یک میلیون دلار برای خانواده خود ذخیره کنم، لذا حدود یک الی دو میلیون دلار آنرا به خانواده خود می دهم تا امور خود را بگذرانند و در مدت کوتاهی که دارم جان هزاران نفر را نجات می دهم و می دانم در طول زندگی خود نخواهم توانست، چنین کار بزرگی را انجام دهم. نظرتان چه خواهد بود؟؟
پس عرض زندگی مهمتر از طول زندگی است.
و نظر همه افراد این نخواهد بود که جای خود را با فرد بسیار ثروتمند پیر عوض نخواهند کرد!!؟؟